Dagboek van een Bikkel.

Je bent 23 jaar, net terug van 9 fantastische maanden in Australie en Nieuw Zeeland. Een master die niet doorgaat wordt al snel vervangen door een job in de evenementen branche. Opbouwen, afbouwen, licht , geluid. Mijn ding dus.

Gaat allemaal lekker, werk met leuke gasten. Tot je ineens een knobbel voelt op je linker bal. Op míjn bal. Een tumor, blijkt uit onderzoek.

Een operatie en diverse onderzoeken volgen in de periode eind augustus - begin september 2011. Een tijd vol spanning en onzekerheid. Niet alleen voor mij maar ook voor al mijn lieve vrienden, mijn vader en moeder en m'n zus.

Weinig slaap, uitvluchten in drank en sigaretten omdat de slaap die nacht toch niet meer gaat lukken. Waarom? Waarom moet mij dit overkomen? Een vraag waar geen antwoord op bestaat. Het is nou eenmaal het lot. Mijn lot.

Maar dan 12 september 2011, het verlossende woord van mijn behandeld arts in het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis in Amsterdam. De scan en het bloed zijn schoon. Je bent er vanaf.

Slechts regelmatige controles houden mij op dat moment nog van volledige vrijheid. Nog 5 jaar en dan word ik officieel kanker vrij verklaard.

Opluchting, blijdschap, vreugde. Heerlijk dit nieuws. Nog nooit heb ik zo'n goede nacht slaap gehad als deze 12e september. En niet alleen voor mij maar voor iedereen om mij heen een enorme opluchting.

Dan ga je dus weer over op de orde van de dag. Voetballen en werken. Heerlijk weer aan de slag en op zondag mooi een balletje trappen met de jongens.

Een paar weken later volgt de eerste reguliere controle in het AVL en met vertrouwen ga ik heen. En terecht, de dokter belt niet dus alles is zoals verwacht nog steeds goed.

Werk gaat door, voetbal gaat door, het leven gaat door. Alles lijkt op de rit na deze nachtmerrie die achteraf een kleine maand duurde.

Maar het noodlot was nog niet afgewend. Want op 31 oktober, de dag van de tweede controle, wordt ik al na krap twee uut gebeld. Onbekend nummer. 'Nee toch..??' gaat er door de kop. Maar de zenuwen en het slechte slapen van de dagen daarvoor blijken gegrond. Want 'onbekend nummer' blijkt inderdaad het AVL te zijn. Mijn dokter aan de lijn. Met slecht nieuws. Bloedwaarden te hoog, of ik terug naar het ziekenhuis kan komen. BAM, klap in je gezicht, angst, woede, agressie, verbijstering.

Op het fietsje weer naar West, weer het AVL in. Verdoofd. De suizende oren, overgehouden aan Thrilogy afgelopen weekend lijken erger te worden en mij van de geluiden en de wereld om me heen af te sluiten.

"... Zo snel mogelijk beginnen ... Aanstaande maandag ... 3 weken ... haaruitval ... week opgenomen ..."

Het zijn slechts flarden van het gesprek die blijven hangen, waarom? Waarom ik? Wederom, geen antwoord. Weer niet. Gewoon, omdat je de spreekwoordelijke lul bent. En niet anders.

Dus daar gaan we nu, een traject in van 9 weken, onderverdeeld in 3 periodes van 3 weken. Chemo. De hele week met je barst aan een infuus hangen om giftige bende je lichaam in te pompen. Om daarmee de kankercellen een halt aan te roepen. En ze vervolgens uit te roeien. Als een ware Ghadaffi in Libie zullen de chemo medicijnen de rebellende kankercellen onder de duim gaan houden, van kant maken. Zodat ik, als winnaar over blijf.

En het waarom? Die vraag stel ik niet meer. Er komt geen antwoord op en zelfs als dat wel zou komen, is dat de oorzaak en niet de oplossing van mijn ziekte. Daarom kan ik ook zo positief blijven. Waarom is niet belangrijk. Vertrouwen en geloof in herstel wel.

Ik ga samen met mijn chemo leger de strijd aan om alle kwaadaardige cellen te vernietigen, te verslaan. En samen met mijn nieuwe beste vriend Chemo gaat dat lukken.

Live the moment.
Wiz


Detail informatie:
Praktisch 100% van de mensen met teelbalkanker overleeft deze ziekte.
Heb je vragen, is er iets niet duidelijk, of wat dan ook, bel/sms/mail me en je krijgt van mij antwoord. Via via veranderen verhalen altijd en ik weet zelf het beste hoe de situatie is. Ik ga niet dood, ik heb alleen even een time out van het dagelijkse leven. Ben tijdelijk uit de roulatie en loop binnenkort met een kale kop rond. Vragen staat vrij, onzin vertellen heb ik liever niet. Cheers.

Traveling is my drug..

Daar zit je dan, op je eigen balkon in Kuta, Bali. Biertje naast me op tafel, muziekje aan, net een massage gehad (zonder happy ending!).. Genieten. De laatste weken van de meer dan 8 maanden durende trip zit ik hier op dit wonderbaarlijke eiland.

Gister ben ik hier aangekomen om vervolgens direct de kroeg op te zoeken. Gezellig wel, en het kost hier allemaal geen drol. Bintang bier is goed weg te tikken en ik had vandaag dus ook een prima uitslaap dag tot een uur of half 2. Al werd ik wel om half 1 wakker gebeld dat ik een uur terug uit moest checken dus direct maar gemeld dat ik een extra nacht bleef.

Afijn, verder nog weinig van het eiland gezien, dat gaat de komende dagen gebeuren als ik mijn leven ga wagen door op een scooter het verkeer te trotseren. Levensgevaarlijk, links en rechts inhalen, tegen het verkeer inrijden, ik heb er zin in.

Maar laten we even terug kijken, naar Nieuw Zeeland, wat nog steeds niet te beschrijven valt. Het is een gigantisch indrukwekkend land. En dat is het overal, elke 5 minuten is het landschap weer anders. Feesten in Queenstown is geweldig, maar ook Wellington en Auckland zijn lang niet gek. Uiteindelijk ook langer gebleven om dat het bier daar goedkoper is. Je moet toch wat.

Daarna Melbourne weer even bezocht voor 2 nachten, gratis in mijn oude shared house, om wat bekenden te zien om daarna naar Hong Kong te vliegen. En Hong Kong is ook gaaf. Al is het wel gigantisch druk zo na Nieuw Zeeland. Maar indrukwekkend. Tijdje rond gewandeld daar, paar biertjes gedaan, uitstekend gegeten bij een wereldwijd bekend restaurant en een gave laser/licht show gezien op Hong Kong eiland.

Daarna weer prima in de watten gelegd door de dames van Catay Pacific en veilig op Bali aangekomen. Waar part 3 van dit avontuur plaatsvindt. De kers op de taart, even helemaal relaxen na 8 maanden zware vakantie. Dat heb ik wel even nodig voordat het echte leven weer begint in Nederland.

Afijn, ik heb eigenlijk geen reet te melden dus. En ik upload ook geen nieuwe foto's want dat gaat me veel te traag. Dus wie weet praat ik je bij als ik weer thuis ben. Het pils staat koud (toch moeders?).

Wizzy jumps the Nevis Bungee!

Jump motha fuckaaaaaa!!!

Wow... New Zealand..

Het is lastig om hier te beschrijven hoe de ervaring in Nieuw Zeeland is. Dat is namelijk niet te beschrijven. Dat moet je mee maken. De geweldig imposante natuur, gigantische gletsjers, prachtige meren, schitterende stranden, heerlijke zonsondergangen.. Het is belachelijk maar dit land is absoluut top.

Om toch een indruk te geven van de belevenissen aan deze kant van de wereld een korte samenvatting van de afgelopen twee weken op het Noorder en Zuider eiland.

En om dan meteen maar met de deur in huis te vallen, het meest teleurstellende was de Tongariro Crossing, een 8 uur durende hike door de bergen waar ook Frodo en zijn maten overheen ging toen hij van die luie donder Gandalf een ring naar de goudsmit moest brengen. Waarom dit tegen viel? Het weer was slecht. Te slecht. Dus het ging niet door. En ik keek er naar uit. Kut. Punt. Maar aangezien je moet denken in oplossingen en niet in problemen kwam ik al snel met een geniaal plan. Namelijk van de bus af springen op de terugweg naar Auckland, om drie nachten in het National Park waar deze crossing in gelegen is te verblijven. Dat geeft met twee dagen om de hike te doen. En het is geen slechte plek om te verblijven, aangezien het een mooi rustig hostel is met twee prima jacuzzi's op de binnenplaats.

Verder heb ik mezelf bont en blauw geslagen toen wij de traditionele Maori krijgers dans moesten doen, we moesten overtuigend zijn en dat is wel gelukt gezien de blauwe plekken op mijn bovenbenen. Bijzonder om te zien hoe dit volk leefde, verder voelde het als een schoolkamp in groep 8 aangezien we met de hele bus in een grote ruimte sliepen.

Verder was mijn skydive ook weer heel bruut. Ik kon het niet laten om ook in NZ uit een vliegtuig te springen. Maar dat filmpje heb ik al eerder gepost dus dat spreekt voorzich.

Dan het Zuidereiland. Verkleedfeestjes waar ik helaas niet over kan uitwijden want 'What happens in Barrytown, stays in Barrytown' (Al kan ik stiekem wel vertellen dat ik een potje pool won van een Engelse dude terwijl ik boxhandschoenen aan had).

Franz Josef Glacier hike was schitterend. Acht uur lang over een ijsberg wandelen in je shirtje onder een welverdiend zonnetje. Afsluiten met wederom een jacuzzi. Helaas voor jullie is mijn laptop half overleden (backlight stik) dus het is even lastig om foto's te uploaden momenteel. Voornamelijk omdat ik te lui ben om vanaf deze computer naar mijn kamer te lopen om mijn hardeschijf te pakken. Maar goed, dat komt wel weer een keer.

Gister vervolgens in Queenstown aangekomen, wat een gala stad is dit. Bier voor 3 dollar! Dat is maar effe meer dan 1,50 euro! En dat de hele nacht in diverse barretjes en clubs door de stad. Daarnaast de most famous burgers from New Zealand. FERG BURGERS. Gisteravond de eerste na de kroeg en ik was een beetje bang om teleurgesteld te worden, maar mijn god deze jongens weten hoe je een burger moet maken. Doodziek hoe goed die dingen zijn. Ik ben verslaafd ik ga een FergBurger toko openen in Amsterdam op de rustenburgerstraat. Ik vlieg ze gewoon over. Voor wie denkt dat ik overdrijf, vraag iedereen die in Queenstown geweest is.

Dan nog even een blik op de toekomst, morgen spring ik samen met Tim en Craig vanuit de kabelbaan om 134 meter naar beneden te donderen aan een bungee elastiek. Mocht het na morgen dus stil blijven hier dan was het touwtje niet goed vastgemaakt.

Cheers,
Wiz

Wizzy jumps again! Taupo Skydive!

If flying is in a plane, than swimming is in a boat. You have to get out of the vehicle to experience it.

SO JUMP OUT OF FUCKING PLANES!!!

Het einde is nabij.

Helaas, helaas, nog slechts 11 weken en dan zet ik weer voet aan Nederlandse bodem. Hoog nodig ook, want dan begint natuurlijk het Nederlandse festival seizoen weer. Aan de andere kant, de wereld heeft nog veel meer te bieden dan alleen Australie, Nieuw Zeeland en Bali. Gelukkig heb ik nog enkele jaren om zo nu en dan een paar maandjes andere culturen op te gaan snuiven (toepasselijk mocht ik een trip naar Colombia boeken, cultuur snuiven, ha ijzersterk weer van mezelf!).

Elf weken dus nog om te genieten van 'Down Under', 11 weken die verdeelt worden over Australie (2,5), Nieuw Zeeland (4), Hong Kong (1) en Bali (3,5). Dat houd natuurlijk in, voor de oplettende lezer al duidelijk geworden, dat ik op 20 mei weer in Nederland ben. Details voor de mensen die me echt geen seconde langer kunnen missen zijn een aankomst tijd van 06:35 op vrijdag ochtend 20 mei. Kijk, kunnen jullie mooi voor werk en of school even langs ons internationale vliegveld in Mokum.

Afijn, over tot de orde van de dag dan maar. Want ik zit nu dus nog lekker in Melbourne, waar de zomer een paar dagen terug officieel overgegaan is in 'herfst'. En herfst is het. Een zwoele, tropische wind doet ons rillen bij het nemen van een slok van wederom een koud biertje. Nee die herfst valt wel mee hier, graadje of 26 gemiddeld, uitschieters naar 30+. En daar geniet ik dus de komende 11 dagen nog van, terwijl ik de auto probeer te verpatsen aan een onwetende Franse gelukszoeker voor een absurd bedrag dat alle proporties te buiten gaat voor een auto waarvan de versnellingsbak vaker niet dan wel zijn versnelling grijpt. Als we er maar vanaf komen is het motto. Wie maakt me los tegen elk aannemelijk bod. Dan mag die gelukszoeker ook best uit Duitsland komen. Graag zelfs.

En dan dus Nieuw Zeeland. Met mijn charmes wist ik de verkoopster van Stray busreizen te verleiden tot het geven van een mega korting van maarliefst 59%, wat op een eindbedrag komt van 300 eurootjes. En dat voor 21 dagen (minimaal) rond touren in Nieuw Zeeland, inclusief een tot vervelens aan toe grote lading tripjes, hikes en meer kiwi ongein. Ik zal jullie door middel van beeld en verhaal op de hoogte houden va de spannende avonturen aldaar.

Tot zover vandaag, weltrusten Nederland en Good morning Melbourne!

Het leven in Melbourne.

Al weer ruim 6 weken zitten we in Melbourne, in ons huisje. Ondertussen jarig geweest, begin nu toch wel echt oud te worden en voor mijn verjaardag uiteraard een leuk feestje gevierd. Met een gigantische Beerpong competitie hier in het huis!

Helaas ging dat niet geweldig, ik kon na de eerste ronde al naar huis omdat Duitsland daar in te sterk bleek. Duitsland won uiteindelijk ook het toernooi dus in ieder geval van de winnaar verloren. Dat verzacht de pijn van het verlies een beetje.

Pa en Ma kwamen 20 januari aan in Melbourne om hier 10 dagen te blijven. Dat was dus veel uit eten, leuke tripjes doen en hier en daar een fruitig pilsje naar binnen werken. Plus kadootjes krijgen voor mijn verjaardag! Een Nikon D3100 kon ik in ontvangst nemen, een schitterende camera. Nieuwe foto's met dit apparaat gemaakt zijn op de bekende plekken terug te vinden.

Zo heb ik wat nieuwe foto's van de Great Ocean Road, die ik met mn oudstes opnieuw gedaan heb. Het regende wederom maar minder als de vorige keer, dus dit keer konden de 12 apostels wel bekeken worden. Gigantisch druk daar, hordes met rijstenvreters die allemaal een nog grotere camera hadden dan ik, continue in de weg lopende kleine kinderen en meer van dat soort ongein. Bay Of Islands was dan toch het mooiste plekje van de GOR.

Na 5 weken Melbourne werd het ook wel eens tijd om in het stadscentrum te gaan kijken, dus met vaders en moeders de metro in opweg naar het centrum. Eerst uiteraard even een smakelijke lunch naar binnen gewerkt en vervolgens het film museum bekeken waar de geschiedenis van tv/film/games te vinden is. Vooral de digitale film bewerkingen zijn mooi om te zien, wat ze allemaal wel niet kunnen tegenwoordig met een computertje.

Australian Open
En dan nu, de tennis! De Australian Open begon op 17 januari, waar wij direct v an de partij waren om De Bakker, Rus, Roddick en vele anderen te aanschouwen, met als bonus het naar binnen snieken in de Rod Laver Arena om daar Djokovic zijn eerste ronde partij te zien winnen.

Toen op vrijdag 21 opnieuw gegaan, met pa en ma deze keer. Haase tegen Roddick, leuke pot die Haase helaas verloor. Hij ging na 2 games door zijn enkel en kreeg daar steeds meer last van gedurende de partij. Toch weer wat leuke potjes gezien.

Dan de mooiste dag, halve finale mannen. Ferrer - Murray. Rally's van 40+ slagen waren eerder regel dan uitzondering, onmogelijke ballen bleken niet meer onmogelijk en werden weergaloos geretourneerd. De beste partij van het toernooi. En ik was er bij, boven in de Rod Laver Arena.

Die middag was er trouwens ook nog Legends Doubles. Vier veteranen die als een stelletje gigantische droogkloten over de baan lopen, de ballen jongen laten tennisen, ballen tegen elkaar aanslaan, klagen over de wind/het net/de ballen/de zon (alles zit tegen), wat een vertier daar in de Marget Court Arena. Je had er bij moeten zijn.

Werk
En dan nu eindelijk aan het werk. Het duurde een tijdje, maar het is er toch van gekomen. Bij een Nederlandse kerel aan de slag die kassen afbreekt en opbouwt. Opzich een prima sjouwtje, vooral omdat we 6 dagen in de week kunnen werken en gemiddeld 9 a 10 uur per dag maken. Dat levert dus 750 euro per week op zo ongeveer. Kijk dan kunnen we tenminste weer een paar biertjes aanschaffen op zaterdag avond en ondertussen nog sparen ook voor Nieuw Zeeland en Bali.

Gisteravond regende het hier gigantisch hard, een centimeter of 30 is er gevallen. Dat betekende dat we in de garage van het huis, waar ook gewoon mensen slapen, een waterval langs de muur naar beneden hadden en dat Base Hostel volledig onder wat er stond. Rond drijvende auto's en onderwater gelopen wasmachines en keukens. Bizar, maar wij zijn er goed vanaf gekomen. Helaas konden we door deze onzin vandaag niet te werk.

Planning voor de rest van de trip is al meerdere malen verandert, momenteel staat NZ voor 16 maart - 16 april gepland en Bali zal waarschijnlijk 14 mei gaan gebeuren, om vervolgens op 4 juni weer voet aan de grond te zetten in ons eigen kikkerlandje. Waar het nu koud is, maar dan niet meer!