Wow... New Zealand..

Het is lastig om hier te beschrijven hoe de ervaring in Nieuw Zeeland is. Dat is namelijk niet te beschrijven. Dat moet je mee maken. De geweldig imposante natuur, gigantische gletsjers, prachtige meren, schitterende stranden, heerlijke zonsondergangen.. Het is belachelijk maar dit land is absoluut top.

Om toch een indruk te geven van de belevenissen aan deze kant van de wereld een korte samenvatting van de afgelopen twee weken op het Noorder en Zuider eiland.

En om dan meteen maar met de deur in huis te vallen, het meest teleurstellende was de Tongariro Crossing, een 8 uur durende hike door de bergen waar ook Frodo en zijn maten overheen ging toen hij van die luie donder Gandalf een ring naar de goudsmit moest brengen. Waarom dit tegen viel? Het weer was slecht. Te slecht. Dus het ging niet door. En ik keek er naar uit. Kut. Punt. Maar aangezien je moet denken in oplossingen en niet in problemen kwam ik al snel met een geniaal plan. Namelijk van de bus af springen op de terugweg naar Auckland, om drie nachten in het National Park waar deze crossing in gelegen is te verblijven. Dat geeft met twee dagen om de hike te doen. En het is geen slechte plek om te verblijven, aangezien het een mooi rustig hostel is met twee prima jacuzzi's op de binnenplaats.

Verder heb ik mezelf bont en blauw geslagen toen wij de traditionele Maori krijgers dans moesten doen, we moesten overtuigend zijn en dat is wel gelukt gezien de blauwe plekken op mijn bovenbenen. Bijzonder om te zien hoe dit volk leefde, verder voelde het als een schoolkamp in groep 8 aangezien we met de hele bus in een grote ruimte sliepen.

Verder was mijn skydive ook weer heel bruut. Ik kon het niet laten om ook in NZ uit een vliegtuig te springen. Maar dat filmpje heb ik al eerder gepost dus dat spreekt voorzich.

Dan het Zuidereiland. Verkleedfeestjes waar ik helaas niet over kan uitwijden want 'What happens in Barrytown, stays in Barrytown' (Al kan ik stiekem wel vertellen dat ik een potje pool won van een Engelse dude terwijl ik boxhandschoenen aan had).

Franz Josef Glacier hike was schitterend. Acht uur lang over een ijsberg wandelen in je shirtje onder een welverdiend zonnetje. Afsluiten met wederom een jacuzzi. Helaas voor jullie is mijn laptop half overleden (backlight stik) dus het is even lastig om foto's te uploaden momenteel. Voornamelijk omdat ik te lui ben om vanaf deze computer naar mijn kamer te lopen om mijn hardeschijf te pakken. Maar goed, dat komt wel weer een keer.

Gister vervolgens in Queenstown aangekomen, wat een gala stad is dit. Bier voor 3 dollar! Dat is maar effe meer dan 1,50 euro! En dat de hele nacht in diverse barretjes en clubs door de stad. Daarnaast de most famous burgers from New Zealand. FERG BURGERS. Gisteravond de eerste na de kroeg en ik was een beetje bang om teleurgesteld te worden, maar mijn god deze jongens weten hoe je een burger moet maken. Doodziek hoe goed die dingen zijn. Ik ben verslaafd ik ga een FergBurger toko openen in Amsterdam op de rustenburgerstraat. Ik vlieg ze gewoon over. Voor wie denkt dat ik overdrijf, vraag iedereen die in Queenstown geweest is.

Dan nog even een blik op de toekomst, morgen spring ik samen met Tim en Craig vanuit de kabelbaan om 134 meter naar beneden te donderen aan een bungee elastiek. Mocht het na morgen dus stil blijven hier dan was het touwtje niet goed vastgemaakt.

Cheers,
Wiz

Wizzy jumps again! Taupo Skydive!

If flying is in a plane, than swimming is in a boat. You have to get out of the vehicle to experience it.

SO JUMP OUT OF FUCKING PLANES!!!

Het einde is nabij.

Helaas, helaas, nog slechts 11 weken en dan zet ik weer voet aan Nederlandse bodem. Hoog nodig ook, want dan begint natuurlijk het Nederlandse festival seizoen weer. Aan de andere kant, de wereld heeft nog veel meer te bieden dan alleen Australie, Nieuw Zeeland en Bali. Gelukkig heb ik nog enkele jaren om zo nu en dan een paar maandjes andere culturen op te gaan snuiven (toepasselijk mocht ik een trip naar Colombia boeken, cultuur snuiven, ha ijzersterk weer van mezelf!).

Elf weken dus nog om te genieten van 'Down Under', 11 weken die verdeelt worden over Australie (2,5), Nieuw Zeeland (4), Hong Kong (1) en Bali (3,5). Dat houd natuurlijk in, voor de oplettende lezer al duidelijk geworden, dat ik op 20 mei weer in Nederland ben. Details voor de mensen die me echt geen seconde langer kunnen missen zijn een aankomst tijd van 06:35 op vrijdag ochtend 20 mei. Kijk, kunnen jullie mooi voor werk en of school even langs ons internationale vliegveld in Mokum.

Afijn, over tot de orde van de dag dan maar. Want ik zit nu dus nog lekker in Melbourne, waar de zomer een paar dagen terug officieel overgegaan is in 'herfst'. En herfst is het. Een zwoele, tropische wind doet ons rillen bij het nemen van een slok van wederom een koud biertje. Nee die herfst valt wel mee hier, graadje of 26 gemiddeld, uitschieters naar 30+. En daar geniet ik dus de komende 11 dagen nog van, terwijl ik de auto probeer te verpatsen aan een onwetende Franse gelukszoeker voor een absurd bedrag dat alle proporties te buiten gaat voor een auto waarvan de versnellingsbak vaker niet dan wel zijn versnelling grijpt. Als we er maar vanaf komen is het motto. Wie maakt me los tegen elk aannemelijk bod. Dan mag die gelukszoeker ook best uit Duitsland komen. Graag zelfs.

En dan dus Nieuw Zeeland. Met mijn charmes wist ik de verkoopster van Stray busreizen te verleiden tot het geven van een mega korting van maarliefst 59%, wat op een eindbedrag komt van 300 eurootjes. En dat voor 21 dagen (minimaal) rond touren in Nieuw Zeeland, inclusief een tot vervelens aan toe grote lading tripjes, hikes en meer kiwi ongein. Ik zal jullie door middel van beeld en verhaal op de hoogte houden va de spannende avonturen aldaar.

Tot zover vandaag, weltrusten Nederland en Good morning Melbourne!

Het leven in Melbourne.

Al weer ruim 6 weken zitten we in Melbourne, in ons huisje. Ondertussen jarig geweest, begin nu toch wel echt oud te worden en voor mijn verjaardag uiteraard een leuk feestje gevierd. Met een gigantische Beerpong competitie hier in het huis!

Helaas ging dat niet geweldig, ik kon na de eerste ronde al naar huis omdat Duitsland daar in te sterk bleek. Duitsland won uiteindelijk ook het toernooi dus in ieder geval van de winnaar verloren. Dat verzacht de pijn van het verlies een beetje.

Pa en Ma kwamen 20 januari aan in Melbourne om hier 10 dagen te blijven. Dat was dus veel uit eten, leuke tripjes doen en hier en daar een fruitig pilsje naar binnen werken. Plus kadootjes krijgen voor mijn verjaardag! Een Nikon D3100 kon ik in ontvangst nemen, een schitterende camera. Nieuwe foto's met dit apparaat gemaakt zijn op de bekende plekken terug te vinden.

Zo heb ik wat nieuwe foto's van de Great Ocean Road, die ik met mn oudstes opnieuw gedaan heb. Het regende wederom maar minder als de vorige keer, dus dit keer konden de 12 apostels wel bekeken worden. Gigantisch druk daar, hordes met rijstenvreters die allemaal een nog grotere camera hadden dan ik, continue in de weg lopende kleine kinderen en meer van dat soort ongein. Bay Of Islands was dan toch het mooiste plekje van de GOR.

Na 5 weken Melbourne werd het ook wel eens tijd om in het stadscentrum te gaan kijken, dus met vaders en moeders de metro in opweg naar het centrum. Eerst uiteraard even een smakelijke lunch naar binnen gewerkt en vervolgens het film museum bekeken waar de geschiedenis van tv/film/games te vinden is. Vooral de digitale film bewerkingen zijn mooi om te zien, wat ze allemaal wel niet kunnen tegenwoordig met een computertje.

Australian Open
En dan nu, de tennis! De Australian Open begon op 17 januari, waar wij direct v an de partij waren om De Bakker, Rus, Roddick en vele anderen te aanschouwen, met als bonus het naar binnen snieken in de Rod Laver Arena om daar Djokovic zijn eerste ronde partij te zien winnen.

Toen op vrijdag 21 opnieuw gegaan, met pa en ma deze keer. Haase tegen Roddick, leuke pot die Haase helaas verloor. Hij ging na 2 games door zijn enkel en kreeg daar steeds meer last van gedurende de partij. Toch weer wat leuke potjes gezien.

Dan de mooiste dag, halve finale mannen. Ferrer - Murray. Rally's van 40+ slagen waren eerder regel dan uitzondering, onmogelijke ballen bleken niet meer onmogelijk en werden weergaloos geretourneerd. De beste partij van het toernooi. En ik was er bij, boven in de Rod Laver Arena.

Die middag was er trouwens ook nog Legends Doubles. Vier veteranen die als een stelletje gigantische droogkloten over de baan lopen, de ballen jongen laten tennisen, ballen tegen elkaar aanslaan, klagen over de wind/het net/de ballen/de zon (alles zit tegen), wat een vertier daar in de Marget Court Arena. Je had er bij moeten zijn.

Werk
En dan nu eindelijk aan het werk. Het duurde een tijdje, maar het is er toch van gekomen. Bij een Nederlandse kerel aan de slag die kassen afbreekt en opbouwt. Opzich een prima sjouwtje, vooral omdat we 6 dagen in de week kunnen werken en gemiddeld 9 a 10 uur per dag maken. Dat levert dus 750 euro per week op zo ongeveer. Kijk dan kunnen we tenminste weer een paar biertjes aanschaffen op zaterdag avond en ondertussen nog sparen ook voor Nieuw Zeeland en Bali.

Gisteravond regende het hier gigantisch hard, een centimeter of 30 is er gevallen. Dat betekende dat we in de garage van het huis, waar ook gewoon mensen slapen, een waterval langs de muur naar beneden hadden en dat Base Hostel volledig onder wat er stond. Rond drijvende auto's en onderwater gelopen wasmachines en keukens. Bizar, maar wij zijn er goed vanaf gekomen. Helaas konden we door deze onzin vandaag niet te werk.

Planning voor de rest van de trip is al meerdere malen verandert, momenteel staat NZ voor 16 maart - 16 april gepland en Bali zal waarschijnlijk 14 mei gaan gebeuren, om vervolgens op 4 juni weer voet aan de grond te zetten in ons eigen kikkerlandje. Waar het nu koud is, maar dan niet meer!

It's raining cats and dogs..

Om jullie allereerst gerust te stellen, wij zitten in Melbourne. Daar is het droog en hebben we geen water op de straten. Maar de berichtgeving in Nederland klopt niet helemaal dus daarom een update uit Australie over het bizarre weer in Queensland, in het bijzonder de regio Brisbane.

Er is daar heel veel regen gevallen, 150mm in een uur afgelopen maandag. Rivieren treden buiten hun oevers en huizen en winkels lopen onder. Momenteel zijn er nog 67 mensen vermist en zijn er 10 mensen overleden (in tegenstelling tot de 19 die in de Nederlandse media gemeld worden). Verwacht wordt wel dat dit aantal nog op gaat lopen. Beelden zijn toch wel schokkend te noemen, kijk het filmpje onderaan dit bericht als voorbeeld. Auto's worden weg gevaagd alsof het niets is, huizen storten in. Dat laatste is overigens niet zo heel vreemd aangezien alle huizen hier voornamelijk uit hout bestaan.

De overstromingen zijn minstens zo erg als de overstromingen van '74, het waterniveau is ongeveer hetzelfde (naar verwachting) maar de gebieden zijn nu een stuk dichter bevolkt, wat natuurlijk meer getroffenen tot gevolg heeft.

Bekenden van mij zitten nu wel in Queenlands, een huisgenoot is gister naar Cairns gevlogen waar het tot nu toe mee valt en een andere maat is opweg naar Brisbane, daar moet hij zijn huur auto inleveren aankomend weekend. Hopelijk gaat hij dat redden.

Kijk nu mee en verwonder je over dit natuurgeweld in Oost Australie.



(En een linkje voor de hyves gebruikers)

Great Ocean Road to our Great Melbourne Life!

Na de Outback beland je automatisch in Adelaide. Aardig stadje, waar we even een paar dagen het nachtleven verkend hebben. Vervolgens verder naar de Great Ocean Road. De kustweg tussen Adelaide en Melbourne.

Heerlijke route om eens lekker te scheuren met de auto trouwens. Mooi bochtig, snelheid varieert tussen de 20 en 100 km/h. Geinig dus. De twee Duitse chicks konden dat minder waarderen overigens, want die waren allebei beroerd toen we aankwamen =)

Helaas troffen we het niet met dit stukje Australie. Ajax - Feyenoord werd afgelast en wij hadden geregeld regen. En als het regent wil je niet de auto uit om naar de, overigens prachtige, kustlijn te kijken. Gelukkig is het als daytrip vanuit Melbourne ook goed te doen, dus dat kunnen we altijd nog een keer gaan doen.

Dan het grote Melbourne nieuws van de week! Na aankomst gingen we direct opzoek naar een shared house in Melbourne. Omdat we hier een week of 6 willen blijven is het lekkerder om een eigen huisje te hebben. Dan kan je een tijdje uit een kast leven in plaats van uit je rugzak. Want dat is toch niet ideaal.

Via Gumtree verschillende opties gevonden en al snel stonden we bij het eerste huis op de stoep. Wat een tering zooi zeg, etensresten OVERAL, beeeeeeeeeergen afwas OVERAL, een groen zwembad... Ehh heb je nog meer plekkies die we kunnen bekijken? Dat had Guy wel. Toen kwamen we ergens waar het zo mogelijk nog erger was. Ramen die ingegooid waren, geen bedden maar slechts een matras op de grond, gaten en scheuren in de muren. Afijn. Wij zagen dat niet helemaal zitten.

Maar Guy de jood bleek nog 2 opties te hebben. Daar moesten we zelf maar even gaan kijken. Eerste optie, direct al een stuk beter en dichter bij het centrum van St Kilda. Ook nog maar effe bij die volgende kijken. Prima! Huis met 15 bedden, grote woonkamer, prima keuken, niet zo smerig als de andere huizen en we konden hier een kamer voor ons tweeen krijgen voor maar 140 dollar per persoon per week. Doen dus.

Dus daar zitten we dan nu, in ons eigen shared house. Stuk beter als een hostel. Vanavond meteen maar even vieren door een biertje te doen met Kees en Martijn de hopers. Hopelijk weten de mannen zich nu wel in te houden en de goon in de maag, daar waar het hoort. Wim is in iedergeval weer een beetje wakker geworden na eergister. Dat is dan weer positief.

Cheers, de groeten vanuit Australie, daar waar het leven goed is!

PS: Waarschijnlijk binnekort een baan als verhuizer. Ook niet verkeerd.

Outback Jack...

Daar gaan we dan, weg van de Oostkust om de outback van Australie te ontdekken. Een stuk ongerepte natuur, woestijn en meer van dat werk. En lange afstanden, voornamelijk lange afstanden. Dag een hadden we 550 kilometer te pakken, om op de tweede dag meteen maar even dik 1000 kilometer te toeren in onze dikke bak.

Slapen doe je in de auto, op een parkeerterrein ergens langs de weg, eten bereid je op een gasstelletje, water drink je uit een 10 liter tank en pils uit de met ijs gevulde koelbox. Cruise control is erg lekker als je de hele dag rechtdoor rijd trouwens, gemiddeld 140/150 km/h dus dat schoot wel lekker op.

Na een paar dagen kwamen we in Alice Springs aan. Weer even in een bed slapen, lekker hoor na een paar dagen auto. Rond Alice heb je de West McDonalds Ranges en iets verder naar het zuiden Uluru, Kings Canion en The Olga's. Zeer bijzonder allemaal. Vooral Uluru is apart. Volledig vlak land en vervolgens ineens een gigantische steen daar midden in. Heilig is dat ding ook nog voor de abby's en van dat volk mag je er ook geen foto's van maken. Van de Ozzie overheid wel, dus toch maar doen. Sinds wanneer wordt een heilig íets'trouwens minder heilig als je er een foto van maak? Rare jongens die Australiers.

Verder naar beneden dan maar, uitgestrekte vlaktes, helemaal niets gewoon. Het lijkt 010 wel. Tot dat we in Coober Pedy aan kwamen. Daar trekken ze Opal uit de grond, grootste Opal velden ter wereld liggen daar. Maar omdat het er in de zomer tot 50 graden kan worden hebben ze het hele dorp onder de grond gebouwd. Geniale oplossing natuurlijk. Wij sliepen dan ook in een grot, 6,5 meter onder de grond. Nadeel van dit dorpje: De kroegen gingen verdomme om 10 uur 's avonds al dicht. Slopend, want we waren zelf bijna door ons pils heen.

Het is moeilijk om te beschrijven hoe de Outback echt is. Het is heel veel hetzelfde maar toch continue anders. Mooie ervaring om daar doorheen te rijden. Ik denk dat jullie het maar met de foto's moeten doen verder. Of vlieg zelf deze kant op.